Terug naar overzicht

Een mooi portret van Anet

 foto Anet -3

Anet Rijkers is 46 jaar maar ziet eruit als een jong meisje. Een mooi gevoelig gezichtje en een lange paardenstaart. Haar ouders en haar broer wonen in Zeeland, maar zij woont zelfstandig en heeft om de veertien dagen begeleiding.Drie keer in de week fietst ze daar vandaan in 1 uur en 20 minuten, met stoplichten, naar de repetitie in Rotterdam. Om 4 uur gaat ze weer naar huis anders komt er te veel ‘ruis’ in haar hoofd. Haar beperking, zoals ze zelf vertelt, heet ‘wisselvallige intelligentie’.

Anet schrijft en zingt liedjes. Ze noemt ze o.a.strijdliedjes. Toen ze nog klein was, was ze al heel muzikaal. Als ze als kind droevige liedjes hoorde met van die ‘úitgerekte tonen’, dan voelde ze zich nog eenzamer dan ze al was. Vooral van dat liedje van de Titanic, dat hoorde je toen overal. Als kind ging ze weleens zingen en spelen op haar orgeltje in haar kamertje. Maar dan moest wel het licht uit. In het donker durfde ze meer. In 2007 kwam ze bij een muziekgroep terecht. Die maakten muziek bij de liedjes die zij schreef.

Door de Stichting Maatwerk, waar ze 12 jaar werkte is ze hier gekomen. Ze vind het fantastisch. Hier kan ze zichzelf zijn. Het is heel hard werken, maar ze piekert hierdoor dan veel minder. Paul Röttger, de regisseur, is soms heel streng maar altijd duidelijk en rechtvaardig. Ze heeft het gevoel dat ze hier tot bloei komt. En het belangrijkste: er zijn geen bazen: iedereen is gelijk.

Ze overweegt dat ze met hulp ooit eens een boek zal schrijven. Maar misschien pas als ze al over de vijftig is. Het zal mede over haar innerlijke strijd gaan. Voor ze weer gaat repeteren zegt ze ernstig: ‘mijn muziek is mijn zelfvertrouwen, als daar wat mee gebeurt ben ik mezelf kwijt’. 

 

Tekst: Maria Heiden